گفتی اهل آسمونی ولی من اهل زمینم

                                                  گفتی فاصله زیاده بین تو تا سرزمینــــــــــم

گفتی قلب عاشق من مثه انگشتر سادس

                                                   گفتی از وقتی رسیدی اومدی شدی نگینم

من دیوونه اسیرت شدم و تو هم نوشتی

                                               بر سر عهدم می مونم تا همیشه نازنینــــــــــم

حالا میگذره از اون روز  جای ما انگار عوض شد

                                                 تو یه جور دیگه هستی ولی من بازم همینـــم

تو توی چشات چی داری که حالا من آرزومه

                                                واسه ی یه لحظه حتی بیام و پیشت بشینـــــم

گل سرخا دم دستت دریغ از یه شاخه چیدن

                                              من باید از دور بیام و واسه ی تو گل بچینــــــــــــم

من به اون نقطه رسیدم که اگه حتی نباشی

                                            همیشه بودی و هستی انتخاب آخرینـــــــــــــــــــم

انگار از دست من و دل باز تو رنجیدی عزیزم

                                            حاضرم بمیرم اما اخمای تو رو نبینــــــــــــــــــــــــــم 

                                                                                                           "مریم حیدرزاده"

 " علیرضای گلم الهــــــــــــــــــــی که ملیکات فدات شه می میرم برات عزیزدلم"

میخواهم با همه لجبازی کنم حتی با تقدیرم ...

قلم سرنوشت را از دستش میگیرم و شروع به نوشتن می کنم .

همه ی فاصله ها را خط می زنم .....آنچه مانده فقط تو هستی و عشق....!

با تعجب نگاهم می کند ! شرم زده نگاهم را می دزدم و می گویم:

ببخش فقط دلگیر و دلتنگم........!!!!!!!!!!

علیرضا جونم

"من آنم که بی تو نمانم..."

سلام مهربونای مـــــــــــــــــــــــــــــن

خوبیــــــــــــــن ؟!  دلم براتون خیلی تنگ شده ............

ببخشید من یه مدت نبودم یعنی نشد بیام  اومدم معذرت خواهی کنم و بگم

من خیلی زود بر میگردم فراموشم نکنیـــــــــــــــــــــــــد قربونتون برم که انقدر گلید

مهربونا  بیام جبران میکنم .......الانم زیاد نمیتونم تو نت باشم ............

دوستون دارم هوارتـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاااااااااااااااااااااااا

پس فهلا BYE تــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا Hi

"ملیکای علیرضا"

توی دنیایی که قلبا هر کدوم یه جا اسیرن

                                                         کاش به فکر اونا باشیم که از این زمونه سیرن

اونا که تو عصر آهن تشنه ی یه جرعه یـادن

                                                       کاش که دست کم نگیریم این جور آدما زیـــــادن

نذاریم که تو  چشاشون بشینه دونه ی اشکی

                                                       اونا فانوسن و خاموش آره فانوسای مشکــــــــی

دنیاشون شاید یه شهره خالی از قهر و دو رنگی

                                                         توی سینه شون یه قلبه جای این دلای سنگی

چهرشون شاید به ظاهر مثه دیگران نباشــــــــه

                                                       اما نور مهربونی توی شهرمون می پاشـــــــــــــه

غم چشماشون عجیبه توی خاطرا می مونــــه

                                                      ما ازش خبر نداریم چیزی رو که اون می دونـــــــــه

توی این عصر پر از درد خیلی آدما یه دنیـــــان

                                                     خیلیا تو جمع دنیا بی قرار و تک و تنهــــــــــــــــــان

زیر سایه ی سلامت هواشونو داشته باشیم

                                                      توی جمع بی قرارا عطر خوش بختی بپاشیـــــــم

به بهونه ی زمونه نذاریم که برن از یــــــــــــــــاد        

                                                          بذاریم زنده بمونن مثه عشق پاک فرهــــــــــاد

قصه ی فانوس مشکی صحبت دیروز و فـرداس

                                                         قصه شون مال حالا نیست از حالا تا ته دنیاس

نمی گم با این ترانه گل کنه محبتاتــــــــــــون              

                                                       جایی رو باید بگیرن همیشه تو فرصتاتـــــــــــون

این ترانه یه اشارس به دلای خواب و بیــــدار

                                                     که به یاد اونا باشیم همه به امید دیــــــــــــــــــدار

غم تنهایی رو باید از نگاهشون بخونیــــــم

                                                  خدا خیلی مهربونه اگه ما بنده ی اونیــــــــــــــــــــــم         

                                                                                             "مریم حیدر زاده"

"من همون ملیکای همیشه عاشقم علیرضا..."

گفتم: چگونه می توانم امید وار باشم در حالی که در بند نا امیدی اسیرم؟!

گفتی: عشق شور انگیز ترین امید است ،عاشق باش!

گفتم: مرا به هر سو می کشد آرزوهای دور و دراز دست نیافتنی..

گفتی: عاشقی تنها راه رهایی است، پس عاشق باش!

گفتم: چون درختی در کویر پوسیده است ریشه ام ..

گفتی: حتی درخت ها با معجزه ی عشق شکوفه باران می شوند ،عاشق باش!

گفتم: زندگی نمی کنم ،فقط زنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــده ام ..

گفتی: اگر عشق نباشد زندگی  زندگی نیست بلکه چیزیست شبیه آن پس عاشق باش!

"علیرضای خوبم ..

کاش می دانستی که تو با دست های خالی ات پر از عاطفه هستی و

 نگاه پر مهرت تنها نگاه مهربانیست که من دیده ام ...

وقتی که نگاهم می کنی تمام غم ها از کنارم می گریزند و وقتی که لبخند می زنی

گویی تمام پنجره های بسته لبخند می زنند و گشوده می شوند...

من تمام این ها را به جهانی نخواهم داد، پس بیا تا آخرین لحظه ی زندگی همین طور

عاشق باشیم."

سلام بهترین من ..

علیرضای خوبم نمی دونی چقدر سخته ببینم این همه درد می کشی و

من کاری ازم بر نمی یاد ...

مهربون من  گل من ... خدا صدامو نمی شنوه چقدر صداش کنم چقدر ...........

عزیز من زندگی من ... منو ببخش واسه تمام دردایی که می کشی و کاری ازم ساخته

نیست..

علیرضا ..علیرضا جونم کاش من درد می کشیدم کاش من مریض بودم ...

الهــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی که بمیرم ولی درد تو رو نبینم ..............

گل نازم عزیز دلم من مطمئنم که این دفعه خوب خوب میشی نگران نباش دنیای قشنگم.....

دوستت دارم خیلی .........................................................

خدایا من مومنم به آنکه هر کس دلش هوایی تو شود تو هوایش را داری ، دوست خوبم

تو رو قسم به تمام مقدساتت وقتی در اوج شادی داری از ته دلت می خندی

به یاد بیار کسی رو که داره به خاطر خوب شدن عزیزترینش از ته دل گریه می کنه....

التماس دعـــــــــــــــــــــــــــــــــــا....